| تبليغات | X |
|
تا غم اویز افاق خاموش *
و نترسیم از مرگ. مرگ پایان کبوتر نیست مرگ وارونه ی یک زنجره نیست مرگ در ذهن اقاقی جاری است مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان مرگ در حنجره ی سرخ - گلو می خواند مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است مرگ گاهی ریحانه می چیند مرگ گاهی ودکا می نوشد گاه در سایه نشسته است ، به ما می نگرد و همه می دانیم ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است سهراب سپهری
این شعر رو به خاطر گل روی دوستم ( باران جون ) گذاشتم
- من مرغ آتشم ، - می سوزم از شرار این عشق سر کشم . چون سوخت پیکرم ، چون شعله های سرکش جانم فرو نشست ؛ آنگاه باز از دل خاکستر ، بار دگر تولد من ، آغاز می شود . و من دوباره زندگیم را ، آغاز می کنم . پر باز می کنم . پرواز می کنم. حمید مصدق
سلام! خوبین؟ عجبه! اومدم! چشمم به جمال همتون روشن! از روی دوستای عزیزم خجالت می کشم! ببخشید به خدا! نمی تونستم بیام! دلم چسبیده بود به تهران! تحمل گرمام نداشتم نیومدم! به هر حال شرمنده ی همه ی کسایی هستم که گفتن (( کوشی ؟ نیستی؟! )) از این به بعد بیشتر میام! قربون همتون برم!
پرنده گفت : (( چه بویی ِ چه آفتابی ِ آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت . )) پرنده از لب ایوان پرید ِ مثل پیامی پرید و رفت پرنده کوچک بود پرنده فکر نمی کرد پرنده روزنامه نمی خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدمها را نمی شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ های بی خطر در ارتفاع بی خبری می پرید و لحظه های آبی را دیوانه وار تجربه می کرد پرنده - آه - فقط یک پرنده بود !!! فروغ فرخزاد
دلم گرفته است دلم گرفته است به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم چراغ های رابطه تاریکند چراغ های رابطه تاریکند کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست فروغ فرخزاد
..... من به بی سامانی ، باد را می مانم . من به سرگردانی ، ابر را می مانم . من به آراستگی خندیدم . من ژولیده به آراستگی خندیدم . - سنگ طفلی ، اما ، خواب نوشین کبوتر ها را در لانه می آشفت . قصه ی بی سروسامانی من ، باد با برگ درختان می گفت . باد با من می گفت : (( چه تهیدستی ، مرد ! )) ابر باور می کرد. * من در آیینه رخ خود دیدم و به تو حق دادم . آه می بینم ، می بینم تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
هم صدای خوبم بخون تا بخونم عمر من تو هستی بمون تا بمونم یه جا ابر آسمون ، یه جا پر از ستاره یه جا آفتابی آسمون ، یه جا می باره بی تو اما همه جا ابری و غم گرفتس ابر آسمون یه قطره بارونم نداره تو اگه باشی آسمون صافه غصه ها پشت کوه قافه با تو من بهارم بی تو شوره زارم وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم با تو من بهارم بی تو شوره زارم وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم اون ور دنیا شبه این ور دنیا روزه یه جا خورشید خاموشه یه جا داره می سوزه بی تو اما شب و روز فرقی با هم نداره تو چشای منتظرم سیاهی موندگاره تو اگه باشی ابرا می بارن دشتهای خالی پر گل می شن با تو من بهارم بی تو شوره زارم وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم با تو من بهارم بی تو شوره زارم وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم تقدیم به مامان جونم! امید وارم همیشه خوب و خوش و سلامت باشی و سایه ات بالای سر ما باشه! خیلی دوستت دارم مامان جونم!!!
اگر ماه بودم ، به هر جا که بودم ، سراغ تو را از خدا می گرفتم . وگر سنگ بودم ، به هر جا که بودی ، سر رهگذار تو جای می گرفتم . * اگر ماه بودی - به صد ناز - شاید شبی بر لب بام من می نشستی وگر سنگ بودی ، به هر جا که بودم ، مرا می شکستی ، مرا می شکستی !
ما چون دو دریچه رو به روی هم آگاه ز هر بگو مگوی هم هر روز سلام و پرسش و خنده هر روز قرار روز آینده اکنون دل من شکسته و خسته است زیرا یکی از دریچه ها بسته است نه مهر فسون ِ نه ماه جادو کرد نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد.
.... وای باران ، باران ؛ باران؛ شیشه ی پنجره را باران شست . از دل من اما ، - چه کسی نقش تو را خواهد شست؟ آسمان سربی رنگ ، من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ. می پرد مرغ نگاهم تا دور ، وای ، باران ، باران ، پر مرغان نگاهم را شست. خواب رویای فراموشی هاست! خواب را دریابم ، که در آن دولت خاموشی هاست. من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم ، و ندایی که به من می گوید : (( گرچه شب تاریکست (( دل قوی دار ، سحر نزدیک است * دل من ، در دل شب ، خواب پروانه شدن می بیند. مهر در صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند آسمان ها آبی - پر مرغان صداقت آبی ست - دیده در آینه ی صبح تو را می بیند. از گریبان تو صبح صادق ، می گشاید پرو بال. تو گل سرخ منی تو گل یاسمنی تو چنان شبنم پاک سحری؟ - نه ، از آن پاکتری. تو بهاری؟ - نه ، - بهاران از توست . از تو می گیرد وام ، هر بهار اینهمه زیبایی را . هوس باغ و بهارانم نیست ای بهین باغ و بهارانم تو !
من سکوت خویش را گم کرده ام! لاجرم در این هیاهو گم شدم من ِ که خود افسانه می پرداختم ِ عا قبت افسانه ی مردم شدم! ای سکوت ِ ! ای مادر فریادها ِ ! ساز جانم از تو پر آوازه بود ِ تا در آغوش تو ِ راهی داشتم ِ چون شراب کهنه ِ شعرم تازه بود در پناهت برگ و بار من شکفت تو مرا بردی به شهر یادها من ندیدم خوش تر از جادوی تو ای سکوت ِ ای مادر فریادها ! گم شدم در این هیاهو ِ گم شدم تو کجایی تا بگیری داد من ؟ گر سکوت خویش را می داشتم زندگی پر بود از فریاد من!
من تمنا کردم که تو با من باشی تو به من گفتی _ هرگز ِ هرگز پاسخی سخت و درشت و مرا غصه ی این هرگز کشت.
نگه دگر به سوی من چه می کنی؟ چو در بر رقیب من نشسته ای به حیرتم که بعد از آن فریبها تو هم پی فریب من نشسته ای به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا که جام خود به جام دیگری زدی چو فال حافظ آن میانه باز شد تو فال خود به نام دیگری زدی برو ... برو ... بسوی او ِ مرا چه غم تو آفتابی ... او زمین ... من آسمان بر او بتاب زآنکه من نشسته ام به ناز روی شانه ی ستارگان بر او بتاب زآنکه گریه می کند در این میانه قلب من به حال او کمال عشق باشد این گذشتها دل تو مال من ِ تن تو مال او تو که مرا به پرده ها کشیده ای چگونه ره نبرده ای به راز من؟ گذشتم از تن تو زآنکه در جهان تنی نبود مقصد نیاز من اگر به سوی تو این چنین دویده ام به عشق عاشفم نه بر وصال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خیال عشق خوشتر از خیال تو کنون که در کنار او نشسته ای تو و شراب و دولت وصال او! گذشته رفت و آن فسانه کهنه شد تن تو ماند و عشق بی زوال او! فروغ فرخزاد
همه ی هستی من آینه ی تاریکیست که تو را در خود تکرار کنان به سحرگها شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد بود من در این آینه تو را آه کشیدم , آه من در این آینه تو را به درخت و آب و آتش پیوند زدم! زندگی شاید یک خیابان درازست که هر زنی با زنبیلی از آن می گذرد زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر می گردد زندگی شاید افروختن سیگاری باشد , در فاصله ی رخوتناک دو هماغوشی یا عبور گیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر می دارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید « صبح به خیر » زندگی شاید آن لحظه ی مسدودیست که نگاه من , در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد و در این حسی است که من آنرا با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست دل من که به اندازه ی یک عشقست به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد به زوال زیبای گل ها در گلدان به نهالی که تو در باغچه ی خانه ی مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازه ی یک پنجره می خوانند آه ... سهم من اینست سهم من اینست سهم من , آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من می گیرد سهم من پایین رفتن از یک پله ی متروکست و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن سهم من گردش خزان آلودی در باغ خاطره هاست و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید : « دست هایت را دوست می دارم » دست هایم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد , می دانم , می دانم , می دانم و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت گوشواری به دو گوشم می آویزم از دو گیلاس سرخ همزاد و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم کوچه ای هست که در آنجا پسرانی که به من عاشق بودند , هنوز با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد کوچه ای هست که قلب من آن را از محله های کودکیم دزدیده ست سفر حجمی در خط زمان و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک آیینه بر می گردد و بدینسانست که کسی می میرد و کسی می ماند هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد , مرواریدی صید نخواهد کرد. من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد آرام , آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.
|
About
آه اي زندگي منم که هنوز
Home
|
